ΣΟΚαρισμένοι άπαντες!!! "Σπάει κόκκαλα" το αποκλειστικό ρεπορτάζ του CamposNews από την καρδιά του Δ.Κιλελέρ (VIDEO & ΦΩΤΟ)

Σοκαρισμένοι κι ακολούθως, εξοργισμένοι δηλώνουν στα εκατοντάδες μηνύματα που έστειλαν τόσο στην ιστοσελίδα όσο και στον Campos 97.8, απλοί αναγνώστες και ακροατές, βλέποντας και διαβάζοντας το αποκλειστικό ρεπορτάζ μας, για τις άθλιες συνθήκες στις οποίες έχει αφεθεί να ζει ένας συνάνθρωπός μας με κινητικά προβλήματα και άλλα σοβαρά ζητήματα υγείας, σε χωριό του Δήμου Κιλελέρ. Κι ενώ η πλειοψηφία του κόσμου ζητά πληροφορίες προκειμένου να δει άν και πως μπορεί να βοηθήσει για ανεύρεση λύσης, δεν ξέρουμε αν ομοίως σοκαρισμένη δικαιούται να νιώθει και η οργανωμένη πολιτεία σε κάθε της μορφή, με πρώτη φυσικά την τοπική αυτοδιοίκηση, ώστε να ευαισθητοποιηθεί στην ίδια κατεύθυνση. Εμείς πάντως θα επιμείνουμε ώσπου να βρεθεί λύση, αναδημοσιεύοντας το συγκεκριμένο θέμα με όλες του τις πτυχές, όσες φορές κι αν χρειαστεί!!!

Ακόμα κι ο θρύλος Τζον Στάινμπεκ, όταν έγραφε στις αρχές του 20ου αιώνα ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το πολυβραβευμένο μυθιστόρημα "Άνθρωποι και Ποντίκια", δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι έναν αιώνα μετά, σε μια χώρα που ευαγγελίζεται τον εκσυγχρονισμένο ψηφιακό δυτικό πολιτισμό, θα υπήρχαν άνθρωποι που θα ζούσαν σε συνθήκες ανάλογες μ' εκείνες των ηρώων του.

Κι όμως, εν έτει 2024, μόλις 25 χιλιόμετρα από την πολύβουη Λάρισα, στο μέσο της Π.Ε.Ο. για Βόλο, σ' ένα απ' τα βασανισμένα παρακάρλια χωριά του Δήμου Κιλελέρ, τη Νίκη, εντοπίσαμε την περίπτωση ενός ανθρώπου που ζει - αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε επί της ουσίας το συγκεκριμένο ρήμα - σε συνθήκες που μόνο ντροπή μπορούν να μας προκαλέσουν, ισχυρότερη κι από την οργή για όσους ευθύνονται γι' αυτή την προσβολή ηθών και νοημοσύνης!

Κείμενο - Ρεπορτάζ: Χρήστος Τσούμαρης

Κάμερα - Ρεπορτάζ: Δημήτρης Αλεξίου

Έναν χρόνο μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του Daniel, σ' ένα κράτος που ενδιαφέρεται μόνο για την επικοινωνιακή διάσταση της πολιτικής του και με την τοπική αυτοδιοίκηση επί της ουσίας απούσα στην προκειμένη περίπτωση, ο 59χρονος Τάκης Λαγονίκας, αντιμετωπίζοντας πλήθος σοβαρών προβλημάτων υγείας που τον καθιστούν ανίκανο να κινηθεί έξω από τους μουχλιασμένους και υπό κατάρρευση τοίχους του κατεστραμένου (σ.σ. με κίτρινη σήμανση) σπιτιού του, κυκλοφορεί πότε περπατώντας με δυσκολία και πότε μπουσουλώντας, τρώει ό,τι εξασφαλίζεται με τις πενιχρές απολαβές του ΚΕΑ και κοιμάται κυριολεκτικά συντροφιά με τα ποντίκια, ξαπλωμένος ανάμεσα στα πλαστικά μπουκάλια όπου συλλέγει τα ούρα του!

Η εντολή από την διεύθυνση τoυ Ομίλου Delopoulos Trans ήταν σαφής, όταν ο ίδιος ο Τάκης, ακροατής του ραδιοφώνου μας Campos 97.8, που είναι όπως λέει και η μόνιμη συντροφιά του, επικοινώνησε μαζί μας και περιέγραψε την κατάστασή του... "Να κάνουμε τα πάντα για να τον βοηθήσουμε", είπαμε κι ανταποκριθήκαμε αμέσως, χωρίς ωστόσο να έχουμε φανταστεί τι είναι αυτό που πραγματικά θα συναντήσουμε επισκεπτόμενοι το σπίτι στο οποίο μέχρι πριν ενάμισυ περίπου χρόνο ζούσε με την πεθαμένη πια μητέρα του και πόσο δυνατή θα είναι η γροθιά που θα δεχθούμε στο στομάχι, αντικρίζοντας τη σκληρή κι απάνθρωπη πραγματικότητα.

Ο ίδιος, επιστρατεύοντας όλη του την αξιοπρέπεια προσπάθησε να σταθεί όρθιος για να υποδεχθεί τον κ. Ζήση Ντελόπουλο και το συνεργείο του Camposnews978.gr στην σκουριασμένη εξώπορτα, ευχαριστώντας για τα λίγα τρόφιμα κι εν τέλει, την ταπεινή κι ίσως ανούσια βοήθεια που θελήσαμε να του προσφέρουμε, μπροστά στο μέγεθος των ζωτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, προσπαθώντας να επιβιώσει κάτω από μια ετοιμόρροπη σκεπή, μέσα σε απόβλητα, σκουριές, σκουπίδια, διαλυμένα υδραυλικά και μια κατεστραμένη οικοσυσκευή, θαμμένη στη σκόνη και τις αράχνες, χωρίς να έχει ταυτόχρονα την κινητική ή οικονομική δυνατότητα να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτά τα οδυνηρά δεδομένα...

Η μαρτυρία

Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, με όσα συγκλονιστικά ανατριχιαστικά αντικρύσαμε, αλλά και η κ. Βασιλική Κουκουμάνη, μέλος του Τοπικού Συμβουλίου Νίκης - Αχιλλείου, που συμπτωματικά βρέθηκε στον χώρο προκειμένου ως ιδιοκτήτρια μίνι μάρκετ στο διπλανό χωριό, να τον προμηθεύσει με τα απαραίτητα, όσο ο Τάκης καθόταν στο μπράτσο μιας πολυθρόνας κι όχι κανονικά στην πολυθρόνα, γιατί όπως λέει... "ποιος ξέρει τι έχουν κάνει εκεί πάνω τα ποντίκια".

"Οι συνθήκες για τον κ. Λαγονίκα δεν είναι βιώσιμες για έναν άνθρωπο", μας είπε χωρίς δεύτερη σκέψη η κ. Κουκουμάνη και συνέχισε: "Προσπαθούμε ως άνθρωποι εδώ στην περιοχή να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον βοηθήσουμε, αλλά μετά τις πλημμύρες η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη στα χωριά μας και οι δυνατότητες κάθε νοικοκυριού ελάχιστες. Στο μεταξύ, το σπίτι έχει κριθεί ακατάλληλο, χωρίς όμως ο ίδιος να έχει κάπου αλλού να μείνει, αλλά και χωρίς να του παρέχεται κάποια ιδιαίτερη στήριξη. Η τοπική κοινωνία να είστε σίγουροι πως κάνει ό,τι μπορεί, αλλά με τα δεδομένα που δημιούργησαν στα χωριά μας οι πλημμύρες, δεν είναι δυνατό οτιδήποτε περισσότερο. Λόγω της δουλειάς μου μπαίνω στα σπίτια του κόσμου και γνωρίζω καλά ποια είναι η κατάσταση και τι περνούν οι περισσότεροι για να συντηρηθούν"!

Η εξομολόγηση

Όσο για τον ίδιο τον Τάκη, με τη μοναδική επιθυμία να βρεθεί ένα ίδρυμα, μια δομή κι ένας τρόπος να του παρέχονται τα στοιχειώδη σε ιατροφαρμακευτική βοήθεια, σίτιση και καθαριότητα, δεν αρνήθηκε να μας πει τα σημεία εκείνα της ιστορίας του που ήταν απαραίτητο να γνωρίζουμε...

Είναι 59 (σ.σ. και μοιάζει για πάνω από 70), δούλευε οδηγός σε φορτηγά, κάνοντας εκ περιπτροπής κι αγροτικές εργασίες και ζούσε με τους γονείς του, έχοντας κι έναν αδερφό στο στρατό... Όλα άρχισαν να γυρίζουν τούμπα όταν αρκετά χρόνια πριν κι έχοντας ήδη αυχενικό πρόβλημα, διαγνώσθηκε με ραιβόκρανο (σ.σ. περισσότερο γνωστό ως στραβολαίμιασμα, μια σχετικά συνηθισμένη αυχενική δυστονία που ορίζεται από ανώμαλη, ασύμμετρη θέση της κεφαλής ή του λαιμού, η οποία μπορεί να οφείλεται σε ποικίλες αιτίες)... Όσο άντεχε πήγαινε ως και στην Θεσσαλονίκη για να ακολουθεί αγωγή, αλλά πρώτα ο θάνατος του κατάκοιτου πατέρα κι έπειτα η άνοια της μάνας, του στέρησαν μεταξύ άλλων και την όποια ευχέρεια της μετακίνησης... "Η ταλαιπωρία ήταν μεγάλη, τα νεύρα έσπασαν, η ασθένεια προφανώς εξελίχθηκε κι άρχισα πλέον να μην μπορώ να περπατήσω", μας εξήγησε, αφού δυσκολεύονταν πια να κοιτάξει - όπως έκανε ως τότε - και τη μάνα του, η οποία "παρά την αρρώστια της, όσο ζούσε όλο και κάτι σιγύριζε"!

Κάλεσε - λέει - δυο τρεις φορές ασθενοφόρο, πήγε στο νοσοκομείο, αλλά "δεν έκαναν τίποτα"... "Εγώ ήθελα νευρολόγο κι ερχόταν να μ' εξετάσει παθολόγος... Έναν ορό και τέλος"!

Πολλές φορές σκέφτηκε τι θα γινόταν αν έπεφτε κάτω μαζί με τη μάνα του... Ποιός θα τους σήκωνε;

Πλέον, ζει με τα 200€ του ΚΕΑ... 100€ στην τράπεζα κι 100€ για ψώνια, αλλά τι να φτάσουν... Άσε που δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί τον λογαριασμό ο ίδιος κι αναγκάζεται να δίνει την κάρτα πότε στον αδερφό, "που έχει τη δική του οικογένεια στο Βόλο κι έρχεται που και που" και πότε σε κάποιον συγχωριανό για να βγάλει χρήματα... Είναι που σώθηκαν και τα 6.000€ της αποζημίωσης απ' τον Daniel, με τα οποία πήρε λέει κάποια ρούχα, ένα ψυγειάκι και πέρασε κάποιο διάστημα, ενώ μια φορά τον μήνα, με την βοήθεια του αδερφού, πηγαίνει μια-δυο μέρες σε κάποιο ξενοδοχείο για να κάνει μπάνιο και να κοιμηθεί έστω για μια βραδιά σε καθαρά σεντόνια!!!

Εξάλλου, όπως σωστά επισημαίνει απελπισμένος, τι να καθαρίσεις, τι να απολυμάνεις και τι να επισκευάσεις σ' αυτό το σπίτι, ακόμα κι ένα σωρό λεφτά να έχεις...

Η μόνη λύση

Γι' αυτό και η μόνη λύση που βλέπει, είναι η μεταφορά του σε κάποια δομή, που "προαπαιτεί εισαγωγή στο νοσοκομείο και ιατρική γνωμάτευση της κατάστασης, όπως συνέβη μ ' έναν φίλο απ' το διπλανό χωριό", κάτι για το οποίο επί του παρόντος δεν μερίμνησε ούτε κάποιος οικείος, ούτε κάποια προνοιακή αρχή... "Μια κοινωνική λειτουργός του Δήμου Κιλελέρ, που με είχε βοηθήσει να βγάλω το ΚΕΑ, παίρνει καμιά φορά τηλέφωνο κι ως εκεί... Είπε να φέρει μια γυναίκα για βοήθεια στο σπίτι, αλλά ποια βοήθεια και σε ποιο σπίτι;;; Τα βλέπετε...", καταλήγει... "Θα στενοχωρηθώ, αλλά πρέπει να φύγω από εδώ" είπε, με κρυφό όνειρο αν βελτιωθούν οι συνθήκες, να μπορέσει να ξαναπερπατήσει για να αυτοεξυπηρετείται!!!

Υποσχεθήκαμε, δια στόματος του ίδιου του κ.Ντελόπουλου, ότι θα αναδείξουμε το πρόβλημά του και θα βοηθήσουμε να βρεθεί οριστική λύση, ζητώντας συγνώμη όχι μόνο από τον ίδιο, αλλά απ' όλους εκείνους που αντιμετωπίζουν στην περιοχή μας ανάλογα προβλήματα, όσο εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου... Κι είναι πολλοί, που κι αν δεν ζουν σε τόσο άθλιες συνθήκες, η κατάστασή τους δημιουργεί ανάλογα συναισθήματα ντροπής σε κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του...

Άραγε, βλέποντας το βίντεο και διαβάζοντας αυτό το ρεπορτάζ, να αισθάνεται την ίδια ντροπή μ' εμάς ο κάθε ένας κυβερνητικός ή υπηρεσιακός παράγοντας των αρμόδιων υπουργείων;

Ποια να 'ναι άραγε την ίδια στιγμή τα συναισθήματα που γεννιούνται κυρίως στα αντίστοιχα στελέχη της αρμόδιας προνοιακής αρχής του Δήμου Κιλελέρ ή και κάθε βαθμίδας ΟΤΑ;

Να νιώθουν την ίδια δύναμη της γροθιάς στο στομάχι τους ή να ψάχνουν ασπίδα στην αιώνια γραφειοκρατία του δημοσίου μας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να κρυφτούν απ' τις προφανείς κι αντικειμενικές ευθύνες, πίσω απ' το δάχτυλό τους;

Μ' αυτά τα ερωτήματα αποχαιρετίσαμε τον Τάκη για να επιστρέψουμε με λύση, σκεπτόμενοι ότι αν το Κοινοτικό Κατάστημα της Νίκης που βρίσκεται 50 μέτρα απ' το σπίτι του λειτουργούσε όπως παλιά, ως κανονική έδρα Κοινότητας, πριν τους "Καποδίστριες" που έκαναν τις ζωές μας ακόμα πιο απρόσωπες, το πιθανότερο θα 'ταν να μην έφτανε ποτέ ο άνθρωπος σ' αυτή την κατάσταση...

Ο άνθρωπος!!!