Στο τοπικό ποδόσφαιρο οι αποχωρισμοί δεν είναι ποτέ οριστικοί (ΦΩΤΟ)

Σε μια πανέμορφη και οικογενειακή βραδιά, ο Ατρόμητος Αγίων Αναργύρων έκλεισε μια γεμάτη σημαντικές ποδοσφαιρικές εμπειρίες σεζόν.

Γράφει ο Χρήστος Δαϊρετζής...

Σε ιδιαίτερα συγκινησιακό κλίμα, το Διοικητικό Συμβούλιο, ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές του συλλόγου έκλεισαν τη χρονιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ευχόμενοι «καλό καλοκαίρι»

Η τελευταία «μάζωξη» της φετινής περιόδου, ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα με… δυνατή μονομαχία και οικογενειακό διπλό το οποίο κρίθηκε στην «ρωσική ρουλέτα» των πέναλτυ. Ακολούθησε… φαγοπότι, χαμόγελα και αγκαλιές, όπως ακριβώς κύλησε ολόκληρη η χρονιά.

Ο λόγος της αναφοράς περί συγκινησιακού κλίματος, έχει να κάνει με τον αρχηγό της ομάδας, Θανάση Παναγιώτου. Έπειτα από πολυετή συνεισφορά στον σύλλογο της καρδιάς του, ο έμπειρος κεντρικός αμυντικός αποχωρεί από την ομάδα και την Λάρισα για επαγγελματικούς λόγους.

Η οικογένεια του συλλόγου, τον τίμησε για τα όσα έδωσε στον Ατρόμητο, μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ως ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της πολυετούς και βαθιάς προσφοράς του, απονεμήθηκε στον ίδιο μια φανέλα της ομάδας, γύρω από την οποία τα μέλη της ομάδας έγραψαν ένα μήνυμα προς τον ίδιο.

Ένα προσωρινό χαίρε, αλλά όχι ένα οριστικό αντίο. Είναι δεδομένο, ότι με την ολοκλήρωση των επαγγελματικών του υποχρεώσεων, ο Θανάσης Παναγιώτου θα επιστρέψει, από οποιοδήποτε πόστο και αν του ζητηθεί.

Γιατί ένα δικό μου «μότο» λέει ότι «η καρδιά επιστρέφει πάντα εκεί που ένιωσε και ταυτόχρονα… ένιωσε ότι έκανε τους άλλους να νιώσουν», κάτι σαν ένας αμοιβαίος μεγάλος έρωτας… κυρίως αμοιβαίος!

Κατά τα λοιπά, άπαντες αποχαιρέτησαν μια σεζόν ιδιαίτερη. Επρόκειτο για μια χρονιά στην οποία η ομάδα γινόταν καλύτερη από τον ίδιο της τον εαυτό παιχνίδι με παιχνίδι, αγωνιζόμενη στο πρωτάθλημα της Β’ ΕΠΣΛ και σίγουρα παρά το γεγονός πως δεν έγινε κάποιου είδους ποδοσφαιρικό θαύμα, το… πρόσημο στο «ταμείο» είναι πέρα έως πέρα θετικό.

Με τον Γιώργο Μπαζάνα να παραμένει στην προεδρία, η κοινή λογική τόσο του ποδοσφαίρου, αλλά συνάμα και του συναισθήματος λέει, ότι μαζί του παραμένει και ο έμπειρος τεχνικός, Δημήτρης Μητσής.

Οι δυο τους, έχοντας ως άξιους συμπαραστάτες όλα τα μέλη του συλλόγου και τους ποδοσφαιριστές που έχουν ταυτίσει το όνομά τους με τον Ατρόμητο, πέρασαν σωρεία όμορφων και άσχημων στιγμών. Παρότι δεν έχει υπάρξει επίσημη ανακοίνωση, όλα δείχνουν πως θα πορευτούν ξανά μαζί σε αυτή τη κοινή διαδρομή που έχουν χτίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Αν τα πράγματα κυλήσουν όπως τα αναφέρουμε παραπάνω, τα δεδομένα της επόμενης ημέρας θα είναι πάνω – κάτω τα ίδια. Οικογενειακό κλίμα, ποδοσφαιριστές – οικογένεια μ’ έναν προπονητή να κυνηγάει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να επιλέγει τον χωματόδρομο έναντι ενός αυτοκινητοδρόμου. Έτσι όμως είναι η ζωή και να σας πως την αλήθεια η ικανοποίηση που σου προσφέρει ο χωματόδρομος αγγίζει τα όρια της ηδονής… ιδιαίτερα αν πετύχεις!

Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη σεζόν δεν θα είναι ίδια για ένα χωριό που παλεύει να επιβιώσει ποδοσφαιρικά, όπως και πολλά άλλα (αυτό το παράδειγμα έχουμε, με αυτό θα μιλήσουμε).

Γιατί; Γιατί όσοι έχουμε ζήσει το ποδόσφαιρο στα χωριά καταλαβαίνουμε ότι η φυγή ενός τόσο επιδραστικού ποδοσφαιριστή σε μια ομάδα χωριού είναι κάτι παραπάνω από την εύλογη σκέψη του… «θα πάρουμε έναν καλό εκεί και προχωράμε». Έχει να κάνει με την καθημερινότητα, με τα αποδυτήρια, με τις κουβέντες, με το μυαλό, με άλλα τόσα που δεν έχει νόημα να γράψω γιατί για να τα καταλάβει κανείς πρέπει να ζει το ποδόσφαιρο σε χωριά με τις παραπάνω συνθήκες.

Δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτή η σχέση ζωής του Γιώργου Μπαζάνα, του Δημήτρη Μητσή και των συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών. Ξέρω όμως ότι η ομάδα του αύριο θα είναι καλύτερη και πιο οικογένεια από την ομάδα του σήμερα, κάνοντας λόγο για την επόμενη τουλάχιστον χρονιά, ας δούμε μέχρι εκεί και… έχει ο θεός.

Εν κατακλείδι, τις ομάδες οικογένειες μην τις φοβάσαι. Συλλόγους που έχουν ανθρώπους με ρομαντική ματιά σ’ ένα κυνικό μέρος της ζωής μας όπως το ποδόσφαιρο, στήριξέ τους, πίστεψέ τους και νιώσε ο,τι νιώθουν… τουλάχιστον στο τοπικό!

ΥΓ: Κάνοντας κανείς τον «συνήγορο του διαβόλου» θα έλεγε ότι αυτά με αφήνει να δω η δική μου ρομαντική οπτική.

ΥΓ2: Ο αντίλογος σε αυτό, είναι ότι οι σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου παραμένουν τα ίδια από τη στιγμή «μηδέν» με συνειδητοποίηση της ύπαρξης αυτής της ποδοσφαιρικής παρέας.

YΓ3: Η στιγμή «μηδέν» είναι κάτι που γνωρίζει μια ψυχή αυτής της ομάδας. Ένα απόγευμα 927 μέρες πριν σ’ ένα γήπεδο της Λάρισας, όπου ο Ατρόμητος… έχασε.

ΥΓ4: Λίγο καιρό μετά, κατάλαβα ότι εκείνο το πανέμορφο ηλιόλουστο απόγευμα… στην πραγματικότητα ο μεγάλος νικητής ήταν ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου!

Σε μεγάλα κέφια ο φακός του Μάνου Δημητρανόπουλου που κατέγραψε τα τελευταία "κλικ" της σεζόν.

Δείτε παρακάτω τις σχετικές εικόνες...

Σχετικά άρθρα

Συνεχίζουν οι «παλιοί» στον Ατρόμητο Αγίων Αναργύρων

Συνεχίζεται η σχέση ζωής Μητσή - Ατρομήτου Αγίων Αναργύρων

Μικροσκόπιο Ερασιτεχνικών: Χαμένες ευκαιρίες, ματς που έσβησαν και κάτι θαύματα!...

Επεισόδια, διακοπή και έντονο τρίτο ημίχρονο σε αγώνα της Β’ ΕΠΣΛ

Μήνυμα ενότητας από τους Αγίους Αναργύρους στην εκδήλωση της κοπής πίτας (ΦΩΤΟ)...